Mijn allereerste foto

Omstreeks 1968 ontdekte ik de plaats waar mijn vader zijn camera bewaarde. Het was de lade onderin de linnenkast die zich op de ouderlijke slaapkamer bevond. Het ding had een magische aantrekkingskracht: een klein doosje, zwart met zilver, waarmee je een afbeelding kon maken van wat je op dat moment zag.

De camera zat in een zachtlederen foudraaltje meet een geel logo erop. Het was een Petri 7, opnameformaat half-kleinbeeld. Het idee dat je herinneringen van die dag mee kon nemen naar de toekomst vond ik fascinerend.

Het was een zonnige dag. Door de gehaakte gordijnen keek ik over de werkplaats van de Koperslager Voermans en de Sigarenfabriek van Elisabeth Bas naar de watertoren die op een paar honderd meter afstand stond. Het een object waar ik nog menig avontuur bij-, in en zelfs bovenop heb beleefd.

Ik keep door het kleine zoekertje en drukte de ontspanknop in. Het was een heel raar gevoel. Ik wist dat ik dat moment had vastgelegd maar ik wist ook dat ik nooit aan die camera had mogen komen. Toen ik jaren later het cameraatje nog eens in mijn handen had herinnerde ik dat gevoel dat dat knopje gaf meteen weer.