Toen ik een jaar of zeven was kwam ik voor het eerst bewust in aanraking met fotografie. Ik ontdekte de camera van mijn vader, hij had daarmee een foto van mij gemaakt. Ik kon er voor altijd naar blijven kijken: hij had daarmee een stukje van mijn leven bewaard voor later. Het was een magisch moment. Het was dus mogelijk om iets dat je op een zeker moment ziet te bewaren voor de toekomst.

Na mijn militaire dienstplicht vervult te hebben had ik besloten om beroepsfotograaf te worden. Dat ging nog niet meevallen want ik had niet meer dan MAVO-3 op zak met alleen talen en geschiedenis. Fotografie opleidingen waren gevuld met informatie over lenzen, en chemie. Dus natuurkunde en scheikunde had ik sowieso al moeten hebben. Om te beginnen maar eens starten met een schriftelijke vakopleiding tot reportagefotograaf. Dat zou me in ieder geval een basis geven.

Het bezoek van paus Johannes Paulus II aan Nederland vond plaats van 11 tot en met 14 mei 1985. Het bezoek in Nederland werd gekenmerkt door grote veiligheidsmaatregelen omdat kort daarvoor een aanslag was gepleegd op de paus. Ik was al lang niet kerkelijk meer. Maar toch vond ik het bezoek van de paus interessant genoeg om er een accreditatie voor aan te vragen. Mijn perskaartje van Brabants Centrum zou namelijk niet voldoende zijn.

Op de Academie voor Fotografie legde ik me al snel toe op geënsceneerde stillevens. Maar dat was natuurlijk niet het enige dat we daar te doen kregen. We werden immers opgeleid tot allround fotograaf. Dat betekent dat je ook landschappen, architectuur en natuurlijk ook foto's met modellen moest leren maken. In het tweede jaar kregen we de opdracht 'Product met model'. Het was de bedoeling om een foto te maken waarop een fotomodel prijkt en dat die bijvoorbeeld een product promoot.

Soms komt een artdirector op een idee en krijgt hij het niet goed 'verkocht' binnen het bureau. Zo ook Jeroen Landsman. Hij werkte samen met Harrie Puts bij PPGH/JWT in Amsterdam en ze hadden een mooi idee voor de toen lopende campagne: Melk, De Witte Motor.

Een simpel packshotje, dat kun jij vast ook wel. Zo hoor ik artbuyer Caroline van McCann Erickson nog zeggen. En ik dacht ook: dat zou geen problemen op moeten leveren. Kom maar op!

Amnesty International heeft afdelingen in alle grote steden. Dus ook in Haarlem. In 1991 bestond de afdeling 25 jaar. Erik Kessels bedacht daarop de poster waarop een gevangenismuur staat afgebeeld met 25 jaar markeringen erin gekrast. Met de tekst: Amnesty International Haarlem bestaat helaas al 25 jaar.

Begin jaren negentig had ik mijn eigen studio op het Klein Heiligland 99 in Haarlem. Middenin de oude binnenstad. De studio was makkelijk bereikbaar en groot genoeg om een fiks stilleven in te fotograferen. De totale ruimte was ongeveer 4,5 meter breed en 18 meter diep. Voor de meeste opnames is dat meer dan genoeg. Het was een gezellige studio. Vrienden kwamen regelmatig langs na hun werkdag. Maar meestal zat die van mij er dan nog niet op. Er zijn dan ook een hoop mensen die me echt aan het werk hebben gezien.

Iemand met wie ik veel gewerkt heb is artdirector Ad van de Boom. Hij vond me via Erik Kessels, met wie hij eerder een creatief team vormde bij Ogilvy & Mather. Hij werkte voor het Rotterdamse bureau 'Le Bureau'. Voor de klant Zoo Shoes & Accessories bedacht hij een poster waarop een schoen in een kooi zat. De winkel was de spreekwoordelijke kooi en de schoen zou bevrijd moeten worden. Een leuk idee.

Nieuwe producten of diensten. Wanneer die geïntroduceerd moesten worden werd ik daar vaak voor gevraagd. Er was dan nog geen enkele creatieve richting bekend, het campagnebeeld moet dan worden bepaald. Ik mocht dan iets te bedenken dat nog niet eerder was gedaan of er in ieder geval verfrissend uit zou zien. Toen Sony het digitale muzieksysteem 'Minidisk' op de markt bracht deed ik de introductiecampagne voor Nederland.

Artdirector Harry Puts kwam als eerste met een commerciele opdracht met poppetjes in schaal 1:20. Hij werkte aan een informatieve folder voor Sony. Daarin kwamen allerlei facetten voorbij waarmee je je audiokwaliteit kon verbeteren zoals dikke hoge kwaliteits kabels en speciale voetjes voor onder je luidsprekers. De folder heette "De Geluidsaanwijzing". We maakten in een paar dagen een stuk of 6 verschillende foto's ter illustratie in een schaal van 1:20.

Vandaag 30 jaar geleden maakte ik deze foto. Ik was aanwezig op een meerdaagse bijeenkomst op Ruigoord, tijdens de jaarlijkse volle maan in augustus. Het waren bijeenkomsten die een hoog hippiegehalte hadden, wat te verwachten is in het gekraakte dorp aan de Amsterdamse stadsrand.

Art director Wim Delmée werkte bij Ogilvy & Mather in Amsterdam. Hij moest daar een cosmeticaprodukt promoten voor Pond's. Het was een bijzonder potje. Er zat een doorzichtige gel in, en binnen die gel zat een spiraal van witte creme. Het was een klein potje, ongeveer 5 centimeter hoog als je de dop meerekende. Maar het had wel iets moois. Dit potje moest op posters van 70 x 100 cm worden afgebeeld.

Het moet ergens rond 1994 zijn geweest. Martin Cornelissen werkte als artdirector bij PPGH/JWT. Hij zat op het Mazda account en ze wilden een campagne maken waarbij in de regionale advertenties steeds de dealer uit die omgeving zou worden afgebeeld. Leuk idee maar duur. Het zou betekenen dat een fotograaf bij ruim driehonderd dealers langs moest om de directeur te fotograferen. Maar toen was er ineens de jaarlijkse dealerdag. De jaarlijkse dealerdag werd dat jaar gehouden op de poloclub in Laren.

In 1995 werden er nog jaarlijks vakantiegidsen uitgebracht. Voor de promotie van de Sony Walkman werd een campagne gemaakt in de vorm van zo'n vakantiegids. Artdirector Michiel de Boer had het bedacht. Op ieder pagina een ander reisbeeld. In een woestijn, in de alpen, aan het strand enzovoort.

Een verwarmde voorruit was in 1995 nog iets bijzonders en de Ford Mondeo had deze aan boord. Dat moest via een advertentie gecommuniceerd worden. Artdirector Arjan van Woensel van reclamebureau Ogilvy & Mather Amsterdam was daarmee belast. Hij had bedacht dat de ruitenwisser moest worden aangekleed als een shaslick om zo de verwarming wat meer onder de aandacht te brengen.

In 1995 maakte ik samen met Jacques de Koning een serie animaties voor IKON televisie. Ik had nog nooit animaties gemaakt maar ik werd gevraagd door Erik Kessels om het gewoon te proberen. Erik's partner Margje de Koning maakte een documentaire over honderd jaar feminisme in Nederland. Jonge vrouwelijke regisseurs maakten korte reportages over aspecten van de leefwereld van jonge vrouwen. Het programma werd in vier delen uitgezonden en bestond uit ongeveer twintig korte films. Voor het programma moest een leader komen en voor de individuele afleveringen elk een zg 'bumpertje'. Erik had bedacht dat de leaders en bumpers in animatie moesten worden uitgevoerd met behulp van Barbie poppen en hij bracht me in contact met Jacques de Koning.

Internet was er al en werd steeds populairder. Je moest er op inbellen met een modem. Voor veel mensen betekende dat dat ze op dat moment hun telefoon niet konden gebruiken. Gelukkig kwam er een oplossing voor: ISDN ofwel Integrated Services Digital Network. ISDN is opgebouwd uit meerdere kanalen die via dezelfde kabel lopen. Met een ISDN verbinding konden een telefoontoestel en een modem voor het internet worden aangesloten. PTT-telecom introduceerde de dienst in 1995. Reclamebureau PMSvW/Y&R (Prins, Meijer, Stamenkovits, Van Walbeek / Young & Rubicam) was een reclamebureau waar ik al veel voor gewerkt had. De Rotterdamse broertjes Rob & Maurice van Gijzelen vormden er een van de creatieve teams. Zij moesten de introductiecampagne neerzetten.

Ergens midden jaren negentig belde Rijk de Gooijer Jr. me op. Hij had een commercial geschoten voor Calvé. Iets met prachtig met een vrolijk lentezonnetje. Het was allemaal heel mooi geworden maar nu bleek dat het eindshot niet strak genoeg was. Zo'n eindshot is het laatste beeld van een commercial. Het blijft wel een paar seconden in beeld staan en dan gaan dingen die niet perfect zijn ineens opvallen. De set was al afgebroken en de film werd afgemonteerd. Er moest dus snel een andere foto komen. Ik kreeg een afdruk van het eindshot en daarbij de vraag of ik dat wilde namaken. Maar dan helemaal strak en clean en zonder vlekjes, stofjes of duimafdrukken op het glas.

Het zal ongeveer 1996/1997 zijn geweest. Ik werd benaderd door bureau Office om een foto te maken voor sigarettenmerk Camel. Het merk had internationaal net ingezet op een campagne waarin een cartooneske kameel in grappige beelden het merk representeerde. Hiervoor was door een modelmaker een namaak kameel gemaakt. Deze kon steeds in allerlei standen gefotografeerd worden om in de advertentie te worden verwerkt. Ik noem hem hier wel kameel, maar eigenlijk is het een dromedaris: de Camel kameel heeft namelijk maar één bult. Belangrijk om te weten: de foto;s die hier staan afgebeeld heb ik NIET gemaakt. Nadat ik werd benaderd door Office ging ik langs om de schets te bekijken en de werkwijze te bespreken.

Voor Heineken moest er een actieposter komen voor in de winkels. Ter gelegenheid van pasen werden glazen weggegeven. Artdirector Rijk de Gooijer jr. bedacht het paascadeautje.

Het zal omstreeks 1999 zijn geweest. Imagefactory was een nieuw bedrijf van Capi Lux, waar opleidingen in beeldbewerking werden gegeven. Erik Kessels vroeg me om een stel onderbroeken te fotograferen. Eén was smerig en de ander was schoon. Voor hem een krachtige illustratie van waar beeldbewerking al niet goed voor kon zijn. Deze poster heeft als billboard gehangen in het Amsterdamse havengebied.

Het zal in 1998 zijn geweest dat ik benaderd werd door Pim van Nunen. Hij werkte toen als artdirector bij PMSvW/Y&R in Amsterdam en moest een advertentie maken voor uitzendbureau Vedior. Het idee was: ook hele beroemde mensen vinden wat ze doen soms bijzonder genoeg om er een herinnering aan te willen behouden.

Illustratie gemaakt t.b.v. een webshop template ontwerp. Het was een shoptemplate bedoeld voor de culinaire markt. Ik bedacht het thema cupcakes omdat dat heel feestelijk is en er dan een mooie heldere kleurstelling bij zou passen. Alles aan deze afbeelding is digitaal, er zijn dus geen foto's gebruikt. De afbeelding is gemaakt in Adobe Illustrator en het is een vectorbestand.

De "Put van Vink" is de lokale naam voor de Schouwbroekerplas in Haarlem-Schalkwijk, een voormalige zandafgraving en vuilstortplaats die nu een recreatieplas is, hoewel de oevers vervuild zijn door de oude storting, waardoor ze ontoegankelijk zijn, terwijl het water zelf van goede kwaliteit is en recreatie toelaat. De naam 'Put van Vink' verwijst naar de vinken (vogels) die hier voorheen veel voorkwamen

Voor mijn opleiding tot begeleider in de zorg kreeg ik voor het vak Nederlands de volgende opdracht: Schrijf een verhaal voor je doelgroep of voor een van je cliënten. Het moet aansluiten op het leesniveau van de doelgroep. De uitvoering is vrij. Je kunt kiezen voor een prentenboek, een voorgelezen verhaal of bijvoorbeeld een gedicht. De groep of persoon voor wie je het verhaal schijft moet er iets aan hebben.

Met een boerka is het slecht ijsjes eten. Gelukkig komen boerka's in Nederland haast niet voor en kunnen ijsjes ook worden thuisbezorgd.

Illustratie gemaakt in opdracht van Huurdersvereniging De Waakvlam. Zij willen met een serie 'illustraties met een knipoog' veel voorkomende huurdersproblemen onder de aandacht brengen.

Bij toeval maakte ik tijdens de coronatijd een foto van de Put van Vink. Het avondlicht stond er heel mooi op, en recht voor ons was een flinke donkere wolk. Thuisgekomen viel me op dat de hele voorstelling precies leek op een zeventiende eeuws schilderij. Het gaf me de inspiratie om de serie Hollandse meesters te gaan maken.